در حقيقت اين دو از هم جدا نمىتوانند باشند ، توليد بيشتر هنگامى مفيد است كه نسبت به مصرف كنترل صحيحترى شود ، و كنترل مصرف هنگامى مفيدتر خواهد بود كه با توليد بيشتر همراه باشد . سياست اقتصادى يوسف ع در مصر نشان داد كه يك اقتصاد اصيل و پويا نمىتواند هميشه ناظر به زمان حال باشد ، بلكه بايد « آينده » و حتى نسلهاى بعد را نيز در بر گيرد ، و اين نهايت خودخواهى است كه ما تنها به فكر منافع امروز خويش باشيم و مثلا همه منابع موجود زمين را غارت كنيم و به هيچوجه به فكر آيندگان نباشيم كه آنها در چه شرائطى زندگى خواهند كرد ، مگر برادران ما تنها همينها هستند كه امروز با ما زندگى مىكنند و آنها كه در آينده مىآيند برادر ما نيستند . جالب اينكه از بعضى از روايات چنين استفاده مىشود كه يوسف براى پايان دادن به استثمار طبقاتى و فاصله ميان قشرهاى مردم مصر ، از سالهاى قحطى استفاده كرد ، به اين ترتيب كه در سالهاى فراوانى نعمت مواد غذايى از مردم خريد و در انبارهاى بزرگى كه براى اين كار تهيه كرده بود ذخيره كرد ، و هنگامى كه اين سالها پايان يافت و سالهاى قحطى در پيش آمد ، در سال اول مواد غذايى را به درهم و دينار فروخت و از اين طريق قسمت مهمى از پولها را جمع آورى كرد ، در سال دوم در برابر زينتها و جواهرات ( البته به استثناى آنها كه توانايى نداشتند ) و در سال سوم در برابر چهارپايان ، و در سال چهارم در برابر غلامان و كنيزان ، و در سال پنجم در برابر خانه‌ها ، و در سال ششم در برابر مزارع ، و آبها ، و در سال هفتم در برابر خود مردم مصر ، سپس تمام آنها را ( به صورت عادلانه اى ) به آنها بازگرداند ، و گفت هدفم اين بود كه آنها را از بلا و نابسامانى رهايى بخشم ( 1 ) .

--> ( 1 ) حديث فوق كه با اختصار ، و نقل به معنى ، ذكر شد از امام على بن موسى الرضا ع است به تفسير مجمع البيان جلد 5 صفحه 244 مراجعه شود .